เพิ่งดูจบซีรีส์เกาหลี 16 ตอน เรื่อง Through the darkness (อ่านใจเหล่าปีศาจ - ชื่อไทย) หนังหนัก ขนาดเราที่ชอบดูหนังชีวิต เน้นปัญหาสังคม จิตวิทยา ดูแค่หนึ่งหรือสองตอนแล้วพัก แล้ววันหลังค่อยดูใหม่ ดูจบซีรีส์ ต้องขอดูอะไรที่ตลกๆทำให้หัวเราะก๊ากๆ
พอเห็นว่าเป็นตำรวจที่ใช้หลักจิตวิทยามาจับฆาตกรต่อเนื่องแบบที่เคยดูในซีรีส์อเมริกัน จะมีการชี้แจงอารมณ์จิตใจของฆาตกรอย่างละเอียดละออ ตำรวจจะมีความเก่งกาจเป็นพหูสูตรอบรู้
แต่ซีรีส์นี้กลับไม่เป็นอย่างที่นึก เพราะหนังเน้นอารมณ์ความรู้สึกนึกคิดของตำรวจในอาชีพ Profiler พวกเขาต้องพยายามคิดให้เหมือนผู้ร้ายโรคจิต ต่อสู้กับอารมณ์ที่อยากจะลุกมาชกฆาตกรตรงหน้าขณะสอบสวนเพราะเห็นอกเห็นใจสงสารเหยื่ออย่างสุดจิตใจ ต้องอดทนฟังฉากฆ่าโหดร้ายผิดมนุษย์มนาของฆาตกรผู้เริงร่าชื่นบานกับการฆ่าการทรมานเหยื่อ ยิ่งไปกว่านั้นแผนกนี้เพิ่งก่อตั้งขึ้น เจ้าหน้าที่ตำรวจต้องทนสายตาของเพื่อนร่วมงานที่ไม่เห็นความสำคัญของแผนกนี้ คิดว่าพวกเขามาก้าวก่ายความรับผิดชอบ พวกเขาต้องใช้ความสัมพันธ์ส่วนตัวขอให้ผู้บังคับบัญชาต่ออายุแผนก ห้องทำงานแรกก็อยู่ชั้นใต้ดินที่ทางเข้าอยู่ด้านนอกตัวอาคาร เครื่องทำความร้อนก็ไม่มี ดูเหมือนจะเป็นห้องเก็บของเสียมากกว่า
หนังยังแสดงให้เห็นถึงด้านมืดวงการตำรวจ เช่น ทำร้ายผู้ต้องสงสัยเพื่อบีบให้รับสารภาพในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ทำ ตำรวจถอดใจไม่ทำงาน แต่เมื่อตำรวจประสานงานกันอย่างดีระหว่างสำนักงาน ก็สามารถจับผู้ร้ายได้และรื้อคดีเก่าๆที่ปิดไม่ลง ทำงานกันหามรุ่งหามค่ำ ไม่กลับบ้าน นักข่าวก็จัดอยู่ในประเภทเดียวกัน อันที่จริงจากซีรีส์เกี่ยวกับโรงพยาบาล ก็เห็นหมอกับพยาบาลทำงานหนักแบบไม่เป็นเวลาเท่าไรด้วย
หนังเผยด้านความเป็นมนุษย์ปุถุชนของตำรวจ แสดงความโกรธเกลียดเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ร้ายใจโหด ตำรวจไม่ได้เป็นฮีโร่เหมือนอย่างในหนังอเมริกัน รู้สึกท้อแท้ มีความกลัว มีอยู่ช่วงหนึ่งพระเอกเครียดจัด ขับรถเร็วและได้รับอุบัติเหตุ พระเอกตั้งใจจะเลิกทำแผนกนี้ แต่พอได้เจอญาติเหยื่อ ก็เปลี่ยนใจ เพราะต้องการช่วยเหลือคนให้ได้รับความยุติธรรม
"อาชญากรรมที่สมบูรณ์แบบไม่มีอยู่จริง"
อ้อ...หนังสร้างจากเรื่องจริง เขียนโดยโปรไฟเลอร์คนแรกของเกาหลี
